پای سرو بوستانی در گلست
سرو ما را پای معنی در دلست
هر که چشمش بر چنین روی اوفتاد
طالعش میمون و بختش مقبلست
نیکخواهانم نصیحت میکنند
خشت بر دریا زدن بیحاصلست
ای برادر ما به گرداب اندریم
وآن که شنعت میکند بر ساحلست
شوق را بر صبر
قوت غالبست
عقل را با عشق
دعوی باطلست
نسبت عاشق به غفلت میکنند
وآن که معشوقی ندارد غافلست
گر بمیرد طالبی دربند دوست
سهل باشد
زندگانی مشکلست
عاشقی میگفت و خوش خوش میگریست :
جان بیآساید چو جانان قاتلست . . .
بذل مال و جاه و ترک نام و ننگ
در طریق عشق اول منزلست
دیده باشی تشنه مستعجل به آب
جان به جانان همچنان مستعجلست
سعدیا
نزدیک رای عاشقان
خلق مجنونند و . . . مجنون عاقلست