To utwór o człowieku, który stoi na granicy wytrzymałości — tam, gdzie nerwy zawodzą, a świat zaczyna się kruszyć pod stopami. To moment, w którym trzeba wybrać: zamknąć się w lodzie albo spróbować wrócić do ludzi. Ten kawałek mówi o oddechu, który ratuje. O emocjach, które trzeba okiełznać. O tym, że nawet jeśli czujesz obrzydzenie do świata, możesz jeszcze raz spróbować być człowiekiem. To muzyka o powrocie — powrocie do siebie, do życia, do krwi, która znowu zaczyna tańczyć w żyłach.